Jak budowane są elementy toru

Każdy element toru w TRAX3D to kilka liczb. Rozjazd to nie obraz, lecz opis: tyle milimetrów prosto, potem łuk tego promienia przez tyle stopni. Ta strona wykazuje dla każdego rodzaju elementu, które to liczby i jak tworzą element. Rysunki zrobiono na podstawie rzeczywistych elementów w bibliotekach torów.

Jak czytać rysunki

• Patrzysz z góry. Element zaczyna się w punkcie połączenia 0, kółku z pierścieniem, i biegnie w prawo.
• Linia kolorowa to oś toru, szary pas pod nią to podsypka.
• Każda część ma swój kolor: niebieski tor prosty na przodzie, pomarańczowy łuk, fioletowy drugi łuk, zielony tor prosty z tyłu.
• Punkty z numerami to połączenia, gdzie kliknie następny element.
• Długości są w milimetrach, kąty w stopniach.

Lewo i prawo to widok z punktu 0, patrząc wzdłuż elementu. W bibliotece d: true mówi, że łuk skręca w lewo; bez d skręca w prawo. Na rysunkach lewo jest u góry.

Punkt połączenia 0 to zawsze pochodzenie elementu: tam leży i tam się obraca. Numerowanie pozostałych punktów zależy od rodzaju elementu i podane jest poniżej.

Tor prosty (L)

• l to długość.

Dwa połączenia: 0 na początku, 1 na końcu.

Łuk (C)

• r to promień, mierzony do osi toru.
• a to kąt łuku, w stopniach.

Łuk nie ma kierunku. Połóż go drugą stroną, z punktem 1 z przodu, a będzie skręcać w drugą stronę. Dlatego łuk nie ma d.

Rozjazd (S)

Rozjazd ma jedną lub więcej nóg, które wszystkie zaczynają się w punkcie 0, w korzeniu. Każda noga to jedna trasa przez rozjazd i składa się z co najwyżej czterech części w rzędzie: prosty, łuk, łuk, prosty.

• l0 to tor prosty na przodzie.
• r, a i d to łuk, który następuje: promień, kąt i kierunek.
• r2, a2 i d2 to drugi łuk zaraz po pierwszym. Może mieć inny promień i skręcać w drugą stronę.
• l1 to tor prosty z tyłu.

Każda część może brać. Pierwsza noga to def[0] i kończy się w punkcie połączenia 1, druga to def[1] w punkcie 2 i tak dalej.

Zwykły rozjazd

Märklin 2262 ma dwie nogi. Pierwsza to tylko tor prosty 168,9 mm, druga to tylko łuk promienia 424,6 przez 22,5° w lewo. To, co sklep nazywa lewostronnym rozjazdem, w bibliotece to po prostu noga z d: true.

Rozjazd potrójny

Rozjazd potrójny to nic specjalnego: tylko trzy nogi. Fleischmann 6157 ma nogę prostą 200 mm i dwa łuki promienia 647 przez 18°, jeden w prawo i jeden w lewo. To daje cztery połączenia: korzeń i trzy wyjścia.

Rozjazd łukowy

W rozjeździe łukowym obie nogi skręcają w tę samą stronę. Märklin M 5141 to przykład: jedna noga to łuk promienia 360 przez 30° od początku, druga biegnie najpierw 77,4 mm prosto, potem robi ten sam łuk. Dwie trasy kończą się obok siebie, patrząc w tę samą stronę, przesunięte o ten odcinek prosty.

Inny program może opisać ten sam element inaczej i wciąż skończyć się w tym samym miejscu. XTrkCAD opisuje wewnętrzną trasę 5141 jako 16,5 mm prosto, łuk promienia 298,5 przez 30° i 16,5 mm prosto znowu. Obie wersje kończą się 180,0 mm dalej i 48,2 mm na boku, patrząc w tę samą stronę. Dla czegokolwiek, co się łączy, to nie robi różnicy; tylko linia wewnątrz rozjazdu leży nieco inaczej.

Skrzyżowanie (X)

Skrzyżowanie to dwa tory proste, które się przecinają. Pociąg może tylko jechać prosto przez niego.

• l to długość pierwszego toru, od punktu 0 do punktu 1.
• l2 to długość drugiego toru, od punktu 2 do punktu 3.
• a to kąt między nimi.
• x to gdzie punkt przecięcia leży na pierwszym torze, mierzony od punktu 0. Bez x jest na środku.
• x2 to gdzie punkt przecięcia leży na drugim torze, mierzony od punktu 2. Bez x2 też jest na środku.

Rozjazd krzyżowy (K)

Rozjazd krzyżowy leży dokładnie jak skrzyżowanie, z tymi samymi czterema połączeniami w tych samych miejscach. Różnica jest taka, że pociąg może przejechać z jednego toru na drugi, przez łuk między nimi.

• l, l2, a, x i x2 oznaczają to samo co dla skrzyżowania.
• slip mówi, które są łuki: 1 to trasa z punktu 0 do punktu 3, 2 to trasa z punktu 2 do punktu 1, 3 to obie. Jeśli nic nie mówi, są dwa: rozjazd krzyżowy podwójny.

Promień tych łuków nigdzie nie ma w bibliotece i nie musi być. Łuk musi wychodzić z obu końców dokładnie zgodnie z jego własnym torem i tylko jedno koło to spełnia. Jego promień to r = (l / 2) / tan(a / 2).

Dla Märklina 2260, z l = 168,9 i a = 22,5°, daje to 424,6 mm: dokładnie promień, który sam Märklin podaje.

Podwójne połączenie torów (D)

Dwa równoległe tory z połączeniem każdy sposób, oba przecinają się pośrodku. Zwane też nożycowymi połączeniem.

• l to długość wzdłuż każdego toru.
• spacing to odległość między osiami dwóch torów.
• r i a to promień i kąt łuków w połączeniach.

Każde połączenie to łuk, krótki odcinek prosty i łuk z powrotem. Ten odcinek prosty nie ma w bibliotece, bo odstęp między torami go ustala: mid = (spacing − 2r(1 − cos a)) / sin a. Dla Kato 20-210 to 11,6 mm. Połączenia siedzą pośrodku elementu.

Połączenia 0 i 1 są na pierwszym torze, 2 i 3 na drugim.

Kozioł oporowy (B)

• l to długość kawałka toru.
• bpos to gdzie sam kozioł oporowy stoi na tym torze, mierzony od punktu 0. Bez bpos stoi pośrodku.

Kozioł oporowy ma tylko jedno połączenie, 0. Nic się nie łączy na drugim końcu.

Obrotnica (T)

• l to długość mostu, część, która się obraca.
• l2 to średnica szybu.
• a to kąt między dwoma pozycjami połączenia. Przy 15° są 24 wokół.
• connect mówi, w jakich pozycjach tor naprawdę się łączy, jako lista z średnikami pomiędzy, a pierwsza pozycja to 1. Puste oznacza: każda pozycja.

Pozycja 1 leży na pochodzeniu, więc obrotnica łączy się jak każdy inny element. Połączenia są numerowane w porządku nad pozycjami w connect: na Märklinie 7186, pozycja 23 to połączenie 13.

Tor elastyczny (F)

• l to długość elementu, jak go kupujesz.

Tor elastyczny nie ma własnego kształtu. Biblioteka daje tylko długość; tworzysz kształt sam w edytorze, przeciągając koniec i dwa punkty kontrolne. Są one zapisane z twoim projektem. Połączenie 0 jest na początku, 1 na końcu. Jak go gnieść, znajduje się w tor elastyczny.